Vrouwen worden uitgenodigd om via handdrummen opnieuw contact te maken met hun lichaam, de aarde en hun sacraal vrouwelijke kracht, en zo hun innerlijke ritme te volgen. 

Het eerste geluid dat we horen, is de hartslag van onze moeder. Het laatste geluid dat we zullen horen, is onze eigen hartslag. En daartussen nodigt het leven ons uit om te bewegen, te voelen en te leven op een ritme dat werkelijk het onze is. 

Zou het daarom zijn dat vrouwen in zoveel culturen en doorheen de eeuwen met de hand op de drum spelen? Dat ze met hun handen de huid raken en zo de puls van het leven zelf wakker maken. Een puls die niet alleen in ons leeft, maar ook in de aarde en in alles wat is. 

In haar baanbrekende boek ‘En de drummers waren vrouwen’ brengt Layne Redmond deze bijzondere traditie weer tot leven. Vrouwen als dragers van ritme, hoedsters van het heilige. Priesteressen en godinnen die de drum gebruikten in rituelen — niet als instrument, maar als poort. Een poort naar verbinding met het lichaam, met de aarde, met het sacraal vrouwelijke. 

Vandaag worden wij, vrouwen, uitgenodigd om te herverbinden met de handdrum en zo te herconnecteren met onze sacraal vrouwelijkheid. Puls na puls zet het handdrummen ons in onze vrouwelijke kracht in de wereld. 

“Aan het eind en aan het begin staat de archetypsiche kracht van het goddelijk vrouwelijk,  

de godin. Zij is onze toekomst zoals zij ons verleden was. 

Met haar drum in de hand en haar gewijde ritmen spelend, 

kunnen vrouwen opnieuw hun plaats in de wereld innemen 

als specialisten van het heilige. 

In de puls van mijn drum, in de slag van mijn hart, 

richt ik een altaar voor haar op voor altijd.” 

– Layne Redmond –